ΣΥΓΧΩΡΕΣΕ ΜΕ ΠΑΤΕΡ ΓΙΑΤΙ ΑΜΑΡΤΗΣΑ
( BLESS ME, FATHER, FOR I HAVE SINNED )
Ray Bradbury
Ήταν λίγο πριν τα μεσάνυχτα της παραμονής των Χριστουγέννων όταν ο πάτερ Μέλλον ξύπνησε. Δεν είχε κοιμηθεί παρά λίγα μόνο λεπτά. Μία παράξενη δύναμη μέσα του τον έσπρωχνε να σηκωθεί από το κρεβάτι, να ανοίξει διάπλατα την πόρτα της εκκλησίας, για να μπορεί το χιόνι που έπεφτε εκείνη την ώρα να μπαινοβγαίνει ελεύθερα, και να πάει να καθίσει στο εξομολογητήριο για να περιμένει.
Να περιμένει, τι;
Ποίος ξέρει;
Ποίος μπορούσε να ξέρει;
Ποίος μπορούσε να του πει;
Μα η παρόρμηση αυτή ασκούσε τόσο μεγάλη δύναμη πάνω του που του ήταν αδύνατον να μην την ακολουθήσει.
«Μα τι συμβαίνει επιτέλους;» ψιθύρισε σιγανά στον εαυτό του την ώρα που ντύνονταν. «Μου φαίνετε πως τρελαίνομαι. Ποίος θα μπορούσε να χρειάζεται την βοήθειά μου τέτοια ώρα; Και γιατί εγώ να πρέπει να...»
Ντύθηκε όμως και κατέβηκε κάτω. Άνοιξε την πόρτα της εκκλησίας διάπλατα και στάθηκε εκεί μπροστά της γεμάτος δέος για το αριστούργημα που αντίκριζαν τα μάτια του. Πιο όμορφο από οποιονδήποτε πίνακα σ’ όλη την ιστορία της ζωγραφικής. Ένα κέντημα από δαντελένιους κυματισμούς χιονιού που ακουμπούσαν απαλά στις στέγες των σπιτιών, θάμπωναν τους φανοστάτες των δρόμων και σκέπαζαν με λευκά πέπλα τα στριμωγμένα αυτοκίνητα που περίμεναν σιωπηλά, δίπλα στα πεζοδρόμια, την ευλογία των Χριστουγέννων. Το χιόνι άγγιζε τον δρόμο, άγγιζε τα βλέφαρά του, άγγιζε την καρδιά του. Όταν συνειδητοποίησε, πως τόση ώρα, δεν τολμούσε μήτε καν να αναπνεύσει, μπροστά σ΄ αυτήν την αλλοπρόσαλλη ομορφιά, γύρισε την πλάτη του, με το χιόνι να τον ακολουθεί σε κάθε του βήμα και κατευθύνθηκε στο εξομολογητήριο για να κρυφτεί.
«Ηλίθιε», σκέφτηκε. «Ένας χαζός γέρος είσαι μόνο. Φύγε λοιπόν από εδώ μέσα. Γύρνα πίσω στο κρεβάτι σου».
Και τότε το άκουσε. Ένας ήχος στην πόρτα, βήματα που σέρνονταν πάνω στο πέτρινο δάπεδο της εκκλησίας και τέλος το απαλό θρόισμα κάποιου εισβολέα στην άλλη πλευρά του εξομολογητηρίου.
«Συγχώρεσέ με πάτερ γιατί αμάρτησα». Ήταν μία ψιθυριστή αντρική φωνή.
Σαστισμένος από την αμεσότητα αυτού του αιτήματος ο πάτερ Μέλλον τον ρώτησε σχεδόν αμέσως.
«Πως το ήξερες ότι η εκκλησία θα ήταν ανοιχτεί τέτοια ώρα και πως εγώ θα ήμουν εδώ;»
«Προσευχήθηκα, πάτερ», ήταν η σιγανή απάντηση, «ο Θεός θέλησε να είσαι εδώ».
Δεν υπήρχε μάλλον απάντηση σ’ αυτό κι έτσι ο γέροντας κληρικός κι ο άλλος που φαινόταν να είναι ένας γερο αμαρτωλός με μια βραχνή σιγανή φωνή απόμειναν σιωπηλοί για μια στιγμή νοιώθοντας λίγη από όλη εκείνη την παγωνιά της αιωνιότητας, καθώς το ρολόι πάλευε να φτάσει τα μεσάνυχτα. Τέλος εκείνος ο παράξενος φυγάς της νύχτας επανέλαβε.
«Συγχώρεσε τον αμαρτωλό πάτερ».
Τα Χριστούγεννα έφταναν βιαστικά με τον γοργό βηματισμό τους πάνω στους χιονισμένους δρόμους, μα αντί για όλα εκείνα τα συνηθισμένα συμπονετικά και μεγαλόψυχα λόγια που μαλάκωναν συνήθως τις ανθρώπινες καρδιές, ο πάτερ Μέλλον έγειρε πάνω στο καφασωτό παραθυράκι και το μόνο που μπορούσε να πει ήταν...
«Θα πρέπει να είναι πραγματικά φοβερές οι αμαρτίες που σε βαραίνουν για να σε οδηγήσουν μία τέτοια νύχτα σ’ αυτή την αδύνατη αποστολή που όμως εκπληρώθηκε επειδή ο Θεός σ΄ άκουσε και μ΄ έσπρωξε να σηκωθώ από το κρεβάτι μου».
«Είναι πραγματικά φοβερές και θα το διαπιστώσετε κι εσείς σε λίγο».
«Τότε λοιπόν μίλησε μου παιδί μου», είπε ο ιερέας, «...πριν παγώσουμε κι οι δυο μας από το κρύο».
«Ναι θα μιλήσω», ψιθύρισε η ψυχρή φωνή πίσω από το λεπτό χώρισμα. «Ήταν πριν από εξήντα χρόνια...»
«Μίλα λοιπόν. Εξήντα χρόνια!!!» είπε με κομμένη την ανάσα. «Τόσο πολύ;»
«Εξήντα ολόκληρα χρόνια!!»
Μια βασανιστική σιωπή απλώθηκε στον αέρα.
«Συνέχισε», είπε τελικά ο κληρικός νοιώθοντας ντροπιασμένος που τον είχε διακόψει.
«Αυτή την βδομάδα κλείνουν εξήντα χρόνια από τότε που ήμουν ένα παιδάκι δώδεκα χρονών», συνέχισε μελαγχολικά η φωνή, «είχαμε κατέβει, εγώ μαζί με την γιαγιά μου, για τις χριστουγεννιάτικες αγορές μας, σε εκείνη την πόλη κάπου στα ανατολικά. Πηγαίναμε πάνω κάτω όλη την μέρα με τα πόδια. Ποίος είχε αμάξι άλλωστε εκείνο τον καιρό; Περπατούσαμε κι είχαμε πάρει τον δρόμο του γυρισμού κουβαλώντας όλα εκείνα τα τυλιγμένα δώρα όταν η γιαγιά μου είπε κάτι. Έχω ξεχάσει πια τι ήταν εκείνο που μου είπε μα εγώ είχα θυμώσει και έτρεξα μακριά της. Ήμουν μακριά μα μπορούσα να την ακούσω που με φώναζε να γυρίσω πίσω, έκλαιγε κι όμως εγώ δεν το είχα σκοπό να γυρίσω. Σπάραζε κι εγώ ήξερα πως την είχα πληγώσει, ένοιωθα όμως ευχαριστημένος και δυνατός κι έτρεξα ακόμα πιο μακριά γελώντας για να φτάσω πρώτος στο σπίτι. Όταν τελικά γύρισε κι εκείνη λαχανιασμένη, έκλαιγε ακόμα κι εγώ νόμιζα πως δεν θα σταματούσε ποτέ. Ντράπηκα τόσο πολύ που έτρεξα να κρυφτώ...»
Σώπασε για αρκετή ώρα
«Αυτό είναι όλο;» τον ρώτησε ο κληρικός παρακινώντας τον να συνεχίσει.
«Υπάρχουν κι άλλα, πολλά», μουρμούρισε η φωνή πίσω από το καφασωτό. «Συνέχισε», είπε εκείνος με τα μάτια σφαλιστά.
«Έκανα κάτι παρόμοιο και στην μητέρα μου λίγο πριν την Πρωτοχρονιά. Με θύμωσε. Έτρεξα πάλι μακριά. Την άκουγα να κλαίει πίσω μου. Χαμογέλασα κι άρχισα να τρέχω πιο γρήγορα. Γιατί; Γιατί, Θεέ μου, γιατί;»
Ο πάτερ Μέλλον δεν είχε καμία απάντηση να του δώσει.
«Αυτά είναι όλα, λοιπόν», τον ρώτησε στο τέλος με έναν ψίθυρο και έσκυψε για λίγο προς την πλευρά του άλλου νοιώθοντας μια παράξενη έλξη.
Η φωνή συνέχισε.
«Ένα καλοκαίρι κάτι παιδιά με χτύπησαν. Όταν έφυγαν, είδα πάνω σε έναν θάμνο δυο πανέμορφες πεταλούδες που σφιχταγκαλιάζονταν. Μισούσα την ευτυχία τους. Της άρπαξα και τις έλιωσα μέσα στο χέρι μου. Ω, Θεέ μου τι ντροπή».
Εκείνη την στιγμή ο άνεμος φύσηξε στην πόρτα της εκκλησίας και είδαν κι οι δυο τους ένα χριστουγεννιάτικο φάντασμα φτιαγμένο από χιόνι που εμφανίσθηκε για μια στιγμή για να διαλυθεί αμέσως μετά και να καταντήσει ένας λευκός σωρός χιονιού πάνω στο λιθόστρωτο.
«Υπάρχει κι ένα τελευταίο. Το πιο φοβερό...» συνέχισε ο γέροντας και χάθηκε για μία στιγμή μέσα στον πόνο του.
Και μετά μίλησε.
«Όταν ήμουν δεκατρία χρονών, πάλι την εβδομάδα των Χριστουγέννων, ο Μπο ο σκύλος μου το έσκασε κι είχε χαθεί για τρεις ολόκληρες μέρες. Ήταν ότι αγαπούσα περισσότερο σ’ αυτόν τον κόσμο. Ήταν μοναδικός, αξιαγάπητος, υπέροχος. Κι εντελώς ξαφνικά το ζώο είχε εξαφανιστεί και μαζί του εξαφανίστηκε όλη η ομορφιά και η αγάπη του κόσμου. Περίμενα. Έκλαιγα. Περίμενα. Προσευχόμουν. Ούρλιαζα μέσα στην ψυχή μου δίχως να μπορώ να βγάλω άχνα. Γιατί το ήξερα, το ήξερα πως δεν θα τον ξανάβλεπα ποτέ μου. Και τότε, ω τότε, εκείνη την παραμονή Χριστουγέννων γύρω στις δύο τα ξημερώματα, με τα πεζοδρόμια γεμάτα λασπόνερα και τους παγωμένους σταλακτίτες να αστράφτουν στις σκέπες των σπιτιών, κάτι με ξύπνησε και τον άκουσα να γρατζουνάει την πόρτα. Πήδηξα τόσο απότομα από το κρεβάτι μου που παραλίγο να σκοτωθώ. Άνοιξα την πόρτα με δύναμη κι ήταν εκεί, το κακόμοιρο το σκυλάκι μου ήταν εκεί, τρέμοντας ανήσυχο σκεπασμένο από βρώμικο λασπόχιονο. Ούρλιαξα από την χαρά μου, το πήρα μέσα, έκλεισα την πόρτα και γονάτισα δίπλα του. Το πήρα στην αγκαλιά μου και έκλαψα. Τι δώρο, Θεέ μου, τι δώρο !!! Φώναζα το όνομα του ξανά και ξανά, κι εκείνο έκλαιγε μαζί μου γεμάτο παραπονιάρικες κι ευτυχισμένες κραυγές. Και ξαφνικά σταμάτησα. Και ξέρεις τι έκανα; Μπορείς να το φανταστείς; Το χτύπησα. Ναι, το χτύπησα. Με γροθιές, χαστούκια και ξανά γροθιές. Κι έκλαιγα. Πως τόλμησες να φύγεις, πως τόλμησες να το σκάσεις, πως τόλμησες να μου το κάνεις αυτό, πως τόλμησες, πως τόλμησες; Το χτυπούσα, το χτυπούσα μέχρι που αισθάνθηκα αδύναμος, μέχρι που ένοιωσα τα αναφιλητά μου και μπόρεσα να δω τι είχα κάνει. Κι εκείνος κάθονταν εκεί, υπομένοντας τα πάντα σαν να καταλάβαινε ότι του άξιζε. Είχε προδώσει την αγάπη μου και να που τώρα κι εγώ είχα προδώσει την δική του. Τραβήχτηκα και τα δάκρυά μου έτρεχαν σαν ποτάμι από τα μάτια μου, η αναπνοή μου προσπαθούσε απεγνωσμένα να βρει τον ρυθμό της και ξαφνικά τον άρπαξα ξανά και τον έσφιξα στην αγκαλιά μου φωνάζοντας ... Συχώρεσε με, σε παρακαλώ, συγχώρεσε με Μπο. Δεν το ήθελα. Ω, Μπο, συγχώρεσε με...
»... όμως Θεέ μου δεν γινόταν να με συγχωρέσει. Πως θα μπορούσε άλλωστε; Ήταν ένα κτήνος, ένα ζώο, ένας σκύλος, ήταν ότι αγαπούσα περισσότερο. Και με κοίταξε με τα μεγάλα σκοτεινιασμένα μάτια του που μου έσφιγγαν την καρδιά. Εκείνο το σφίξιμο δεν λέει να φύγει από τότε, ούτε κι η ντροπή μου. Δεν μπορούσα να συγχωρέσω τον εαυτό μου. Σ’ όλα αυτά τα χρόνια που πέρασαν από τότε με κυνηγάει εκείνη η προδοσία της αγάπης. Και κάθε παραμονή Χριστουγέννων - καμία από τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου - μα κάθε παραμονή Χριστουγέννων, το φάντασμά του γυρίζει, μπορώ να δω το σκυλί μου, ακούω τον ήχο από τα χτυπήματα και ξέρω πως έχω αποτύχει. Θεέ μου, το ξέρω».
Ο άνδρας έμεινε να θρηνεί σιωπηλά απέναντι του.
Και στο τέλος ο γερο κληρικός τόλμησε να ρωτήσει.
«Και είναι αυτός ο λόγος που σ΄ έκανε να έρθεις εδώ απόψε;»
«Ναι, πάτερ. Δεν είναι απαίσιο λοιπόν; Δεν είναι φοβερό;»
Ο ιερέας δεν μπορούσε να του απαντήσει γιατί και στο δικό του πρόσωπο έτρεχαν δάκρυα και για κάποιον ανεξήγητο για αυτόν λόγο ανέπνεε με δυσκολία.
«Άραγε θα με συγχωρέσει ο Θεός, πάτερ;», ρώτησε ο άλλος.
«Ναι».
«Εσύ θα με συγχωρέσεις, πάτερ;»
«Ναι. Μα άκου να σου πω κάτι παιδί μου. Όταν ήμουν δέκα χρονών συνέβησαν και σε μένα τα ίδια πράγματα. Με τους γονείς μου φυσικά και μετά με το σκυλί μου, την μεγαλύτερη μου αγάπη, που έφυγε μια μέρα και το μίσησα που μ΄ εγκατέλειψε κι όταν γύρισε πίσω κι εγώ σαν κι εσένα το αγκάλιασα και το χτύπησα και το ξαναγκάλιασα. Μέχρι τώρα δεν το έχω πει σε κανέναν. Η ντροπή παρέμεινε όλα αυτά τα χρόνια μέσα μου. Έχω εξομολογηθεί τα πάντα στον εξομολογητή μου εκτός από αυτό. Και...»
Σταμάτησε για μία στιγμή.
«Και, πάτερ;»
«Ο Θεός, ο Θεός, καλέ μου άνθρωπε, θα μας συγχωρήσει. Καταφέραμε τελικά να το πούμε, να το ξεριζώσουμε από μέσα μας. Κι εγώ, κι εγώ, ναι, θα σε συγχωρέσω. Μα θέλω κι εγώ...»
Ο γέρο κληρικός δεν μπορούσε να συνεχίσει γιατί καινούργια δάκρυα άρχισαν να κυλούν στο πρόσωπο του.
Ο άγνωστος από την άλλη πλευρά το κατάλαβε και τον ρώτησε πολύ προσεκτικά.
«Και θέλεις από μένα να σε συγχωρέσω, πάτερ;»
Ο ιερέας έγνεψε σιωπηλά. Ίσως ο άλλος να ένοιωσε την σκιά του ιερέα πάνω στο καφασωτό παραθυράκι γιατί σχεδόν αμέσως του απάντησε.
«Ωραία λοιπόν. Σε συγχωρώ».
Οι δυο τους κάθισαν για πολύ ώρα στο σκοτάδι κι ένα δεύτερο φάντασμα κινήθηκε μπροστά στην πόρτα της εκκλησίας και μετά σωριάστηκε κάτω έρμαιο στον δυνατό αέρα.
«Πριν φύγεις», είπε ο ιερέας, «έλα να πιούμε μαζί ένα ποτήρι κρασί».
Το μεγάλο ρολόι στην πλατεία, απέναντι από την εκκλησία άρχισε να χτυπάει μεσάνυχτα.
«Είναι Χριστούγεννα, πάτερ», ακούστηκε η φωνή πίσω από το χώρισμα.
«Τα ωραιότερα Χριστούγεννα που έγιναν ποτέ, νομίζω».
«Ναι. Τα ωραιότερα».
Ο γέρο ιερέας σηκώθηκε και βγήκε έξω.
Περίμενε μια στιγμή για να δει μια κίνηση ή να ακούσει κάποιο θρόισμα από την άλλη πλευρά του εξομολογητηρίου.
Δεν άκουσε τίποτα απολύτως.
Το πρόσωπό του κατσούφιασε και άνοιξε την μικρή ξύλινη πόρτα για να δει μέσα στον στενό θάλαμο.
Μα δεν υπήρχε κανείς εκεί μέσα.
Έμεινε να κοιτάζει τον άδειο θάλαμο με το στόμα του ορθάνοιχτο. Το χιόνι άρχισε να παίζει στον σβέρκο του.
Έβγαλε τα χέρια του από τις τσέπες για να μπορέσει να αισθανθεί το σκοτάδι.
Ο θάλαμος ήταν άδειος…
Γύρισε, κοίταξε την ορθάνοιχτη πόρτα και βιάστηκε να βγει έξω για να ψάξει.
Το χιόνι έπεφτε συντροφεύοντας τους τελευταίους χτύπους του ρολογιού που χτυπούσαν μεσάνυχτα. Οι δρόμοι ήταν έρημοι.
Γυρίζοντας πίσω τα μάτια του έπεσαν πάνω στον ψηλό καθρέφτη που υπήρχε στην είσοδο της εκκλησίας.
Και είδε, μέσα στον καθρέφτη, τον εαυτό του. Ένας γερασμένος άνθρωπος καθρεφτίζονταν στο παγωμένο γυαλί.
Δίχως καθόλου να σκεφτεί, σήκωσε το χέρι του και έκανε την χαρακτηριστική κίνηση της ευλογίας. Το είδωλο του μέσα στον καθρέφτη, του την ανταπέδωσε με τον ίδιο τρόπο.
Κατόπιν ο γέρο ιερέας γύρισε για τελευταία φορά και σκουπίζοντας τα μάτια του ξεκίνησε για να βρει το μπουκάλι με το κρασί.
Έξω, τα Χριστούγεννα όπως ακριβώς και το χιόνι, βρίσκονταν παντού.
Είμαι η Πιτσίλω, γνωστή στο φόρουμ από εδώ..
